τευχίδιο ΙΙΙ
Ο καθένας
προς τον καθένα,
και προπαντός
προς τον εαυτό
του,
τον άνθρωπο!
αυτό το αδιάσπαστο
μεν,
αλλά και αφάνταστα
πολύπλοκο
σύνολο!
Όπως παλιότερα, είχαμε τη συνήθεια της προσευχής στο
ξεκίνημα κάθε αξιόλογης δράσης, έτσι και
τώρα μπορουμε ν’αντλήσουμε απευθείας δύναμη & κουρά- γιο από το εσωτερικό μας δυναμικό, χωρίς
θεϊκή ή άλλου, μεσολάβηση.
Ο εσωτερικός μας κόσμος, αν και έχει διερευνηθεί με
πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και από πολλούς επιστήμονες, παραμένει ανεξερεύνητη ζούγκλα,
όπου συμβιώνουν άγρια θηρία, παρέα με αγίους, σιχαμερά ερπετά & άλλα
παντοδύναμα, άγνωστα στοιχειά, που μας καταστρέφουν ή μας βοηθούν κατά το κέφι τους.
Φθάσαμε
σ’ένα σημείο ανέλιξης, όπου ο καθένας
οφείλει ν’αποκτήσει επίγνωση των δυνατοτήτων και των δυνάμεων, που
αποκρύβονται στο εωτερικό του. Να νιώσει επί τέλους την τραγική άγνοιά του,
όπως και τη φοβερή εκμετάλλευσή του από τους παντός είδους μάγους, ιερείς και
λοιπούς επιτήδειους…
Προς διευκόλυνση της έρευνας, διεχώρισαν τα σύνολα σε
επιμέρους μέρη, παρατηρώντας τα και εξάγοντας σωστά μεν συμπεράσματα, αλλά από
ένα σημείο και πέρα αντιφάσκοντα μεταξύ τους, γιατί διέφυγαν από τον έλεγχο οι
άλληλοσυνδέ-σεις και οι μεταξύ των επι μέρους τμημάτων, επιρροές.
Οι επιπτώσεις φανερώθηκαν πρώτα στην ιατρική, όπου ένα
φάρμακο γιατρεύει μεν παρουσιαζόμενη ασθένεια, προκαλώντας όμως επιδείνωση σε
άλλη.
Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει σε κάθε πτυχή των δρα-
στηριοτήτων του ανθρώπου, όταν και όπου υπάρχει η τάση να κοιτάζει κάποιος ένα
πρόβλημα, ξέχωρα από το γενικότερο πλαίσιο, που σε αυτό περιέχεται και
επηρεάζει, επηρεαζόμενο!
Η ολιστική θεωρία, κάπως νεαρά στις δυτικές
επι-στήμες, καλό να γενικευθει & γίνει ευρέως γνωστή.Συνίσταται στην αντιμετώπιση του οποιούδηποτε -μικρού
ή μεγάλου προβλήματος λαμβάνοντας υπόψη το Όλο, το γενικό πλαίσιο!
Έχουμε μάθει και κακώς έχουμε συνηθίσει να
αντι-μετωπίζουμε τα πάντα, με τον ευκολότερο δυνατόν τρόπο, θεωρώντας μεγάλη
εξυπνάδα την άμεση διεκπεραίωση τους.
Σπανίως, αν όχι ποτέ, είχαμε «καιρό» να σκεφθούμε
ενδεχόμενες επιπτώσεις και να αναρωτηθούμε για το κόστος αυτών, σ’εμάς και στον
περίγυρο…
Το «σπεύσε
βραδέως» παλαιοτάτη, ξεχασμένη ρήση, που τάχιστα οφείλουμε να επαναφέρουμε και
να την τηρήσουμε μ’ευλάβεια, για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση γρήγορα μεν,
αλλά χωρίς βιασύνες… Αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και το εγγύτερο // απώτερο
περιβάλλον με τις αισθήσεις μας, που έχουν περιορισμένο βεληνικές. Γι’αυτό
δικαιολογούμεθα να μην αντιλαμβανόμαστε πλείστες όσες επιρροές, που η
υποψία της ύπαρξης τους, από διαίσθηση ή γνώση, λογικά μας
τρομοκρατούν και μας προβληματίζουν!
Παρ’όλα αυτά, οφείλουμε να εξαντλήσουμε τις, παρε-
χόμενες από τις αισθήσεις, δυνατότητες & να επωφε-ληθούμε από τις γνήσιες
επεκτάσεις των αισθήσεών μας, με τα προς τούτο, επιστημονικά όργανα.
Στον αιώνα μας ο κάθενας, άσχετα από την ασχολία του,
οφείλει να είναι άτομο σκεπτόμενο, ενεργό και πρόσφορο ν’αποτινάξει τις
σκουριασμένες ιδεοληψίες αντικαθιστώντας αυτές με δροσερές, ανάλαφρες και
φρέσκες ιδέες, απόψεις, γνώμες επι παντός επιστητού ή υπερβατικού θέματος, με
δυνατότητα να εμβαθύνει όσο θέλει και αντέχει. Η κοινωνία-οι αλλοι,
βοηθούν, παρακολουθούν,
συνδράμουν, αλλά κατά κανένα τρόπο ωθούν πιεστικά ή εμποδίζουν, παρενοχλούν…
Οδηγούν, αλλά επ’ουδενί καθοδηγούν ή
επεμβαίνουν!
Η σοφία και τα επιτεύγματα του ανθρώπου έγκεινται στη
δυνατότητά του να κληρονομεί τη γνώση των προηγουμένων και να την κληροδοτεί
αυτούσια και επαυξημένη στους νεώτερους!
Αυτή η μεταβίβαση μπορεί ν’αποβεί άκαρπη έως και
ανασταλτική και στις δύο ακραίες περιπτώσεις:
-αν δεν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις εμπειρίες, παθήματα,
γνώσεις, και παραινέσεις των προγενεστέρων,
-αν παραδεχθούμε τις διδαχές ως απαράβατες αρχές,
απαραβίαστες εντολές, διαρρυθμιζόμενες πολύ αργά & με μεγάλο κόστος,
δυσκολότατα δε ανατρεπόμενες!
Μέχρι και σήμερα, οι άνθρωποι διαχωρίζονται σε
δύο ακραίες παρατάξεις, με αρκετές
υποδιαιρέσεις… Μαλλιοτραβιούνται, ανίκανοι ν’ανεύρουν ένα τρόπο
συνεννόησης…έχουν συνηθίσει να τραμπαλίζονται μεταξύ κυριαρχίας // καθυπόταξης,
σε έτοιο σημείο, που κάθε προσπάθεια καταλήγει σε ηλίθιους και παρανοϊκούς
καυγάδες, άγριους ξυλοδαρμούς, αν όχι αιματοχυσίες.
Η χειρότερη έκβαση είναι όταν τα αντιμαχόμενα
στρατόπεδα, στην αδυναμία να υπερισχύσει κάποιο, εμμένουν στις θέσεις τους
ακόμη κι όταν δεν διαφωνούν, αρνούμενοι να συνεργασθούν προς επι-τέλεση &
ωφέλεια του -κοινού συμφέροντος- έργου.
Η συνεννόηση ως λέξη από αιώνες γνωστή, αλλά το νόημα
κι η ουσία της συμποσούνται στην υποκρισία,
διπλωματία, το πολύ στη συναίνεση με ασυμφωνία!
Ξεκινώντας με το αξίωμα, ότι ο καθένας μόνος είναι ένα
τίποτα και όλοι μαζί ένας εύπλαστος, επίσης ανί- κανος όχλος, λογικά
καταλήγουμε στο «τίποτα δεν…» οπότε οι απαισιόδοξοι υπομένουν αγόγγυστα, ενώ
οι υπολοιποι… το ίδιο, αλλά συνεχώς
διαμαρτυρόμενοι! Οι εν εξεγέρσει, δεν επιτίθενται εναντίον των αρχών//
εξουσίας, αλλά και εναντίον των εφησυχασμένων!!!
Το αποτέλεσμα: το κομφούζιο μεγαλώνει, η υποψία
παραχωρεί τη θέση της στην καχυποψία, η φίλτατη ασυνεννοησία παίρνει τα σκήπτρα
και…ο χορός καλά κρατεί! Η διαμάχη ιθυνόντων // μνηστήρων της εξου-σίας
μεταφέρεται και διαποτίζει τα πλήθη, που ηλιθί-ως παθιάζονται, διαπληκτίζονται
μέχρι του σημείου να αλληλοσκοτώνονται, αφήνοντας τους κυρίως αντι- μαχόμενους,
αλώητους να τους υποδαυλίζουν…
Εντωμεταξύ συεχώς επιλύουμε προβλήματα που οι επιλύσεις των, περιπλέκουν ακόμη περισσότερο
την όλη κατάσταση, δημιουργώντας συνεχώς, χειρότερα και πιο δυσεπίλυτα.
Μέχρι τώρα η προσπάθεια ήταν να εμβαθύνουμε και να
περιγράψουμε ακροθιγώς μεν, αλλά με ακρίβεια & με κατά το δυνατο χαλαρή, σαφώς διδακτική
διάθε-ση, αρκετές λεπτομέρειες χρησιμότατες σ’ένα άτομο, αρνούμενο ν’αποράσει
προς τα μέσα γι’απομόνωση, ή προς τα έξω, προσδοκώντας πλούτη και ευτυχία!
Είμαι ο καθένας καιαευθύνομαι στον καθένα με τον
καλύτερο τρόπο που βρήκα…
Στόχος –σκοπός -ελπίδα, να φανώ χρήσιμος με τον τρόπο
και τα μέσα που διαθέτω…
παράδειγμα προς
μίμηση- πρόθυμος να βηθήσω και να βοηθηθώ στην αντιμετώπιση κι όχι στην
επίλυση ενεστωτικών και άλλων
προβλημάτων που θα προκύ-πτουν συνεχώς και αδιαλείπτως στο μέλλον…
Δεν κάνω το παραμικρό για κανένα ΄καθένα΄, γιατι εγώ
ειμαι ο καθένας…δεν αγαπώ τον όχλο γιατί εγώ ειμί ο περιούσιος…
δεν μισώ την πλούσια και άρχουσα τάξη δεδομένου ότι
ανήκω -κατά κάποιο τρόπο- σε αυτή… και αφού αρχίσαμε τα «δεν», ας τα συνεχίσουμε για να γνωρισθούμε καλύτερα:
δεν είμαι ΄xo΄, δεν -ιστής,
ουδέ καν αναρχικός ή άλλο τι... αλλά μόνο ο καθένας!
Φίλοι και γνωστοί, με οικτίρουν και κοροϊδεύουν την
ελπίδα μου, υποστηρίζοντας το ανεφάρμοστο πολλών από τις προτάσεις μου και την
αδυναμία-απροθυμία του κόσμου
ν’ανταποκριθεί στις προσδοκίες μου, αντί να εκφράσουν την αδυναμία αυτών των
ιδίων!
Επώνυμος καθένας,αναζητά εναγωνίως τον
ανώνυμο
καθένα, που θ’αναγνωρίσει την προσπάθεια και θα ανταποκριθεί,
χαλαρά και αβίαστα!
Αυτόν, που χωρίς άστοχα σχόλια και άσκοπες κριτι-κές,
θα ζητήσει διευκρινήσεις-περικοπές-προσθήκες!
Βάλτε βαθειά και γερά στο μυαλό σας ότι δεν λέω
κουταμάρες και μακάρι να βρεθεί συνεργάτης-λογο-τέχνης να σας μεταδώσει αυτά
και άλλα πολλά, που θα σας είναι χρήσιμα στους χαλεπούς καιρούς που
καταφθάνουν!
Προσέξτε όμως, μη και σας χαϊδέψουν πάλι
τ’αυτιά!
Η μορφωση είναι αναγκαία…σημειώστε: λίγα χρόνια πριν,
θεωρείτο μαγεία! Τώρα δε, αναγκαία όσο ποτέ! Παρέχεται όμως από εγκεκριμένα από
το κράτος εκπαιδευτικά ιδρύματα, καθοδηγούμενα και επουδενί ικανά να συνδράμουν
στην ανάπτυξη νέων ιδεών και ανθρώπων με ήθος, προθυμία & όρεξη να
εργασθούν.
Η εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες, κατήντησε όλως
διόλου βαρετή, φορτική και τρισάθλια, ανίκανη να προσφέρει ακόμη και τις βάσεις μίας
στοιχειώδους μόρφωσης, τις οποίες ανέθεσε σε φροντιστήρια, φορ- τώνοντας
υπέρογκα, γονείς και αθητευόμενους…
Το πρώτο μέλημα, μέχρι να νιώσουμε την ανάγκη της
ολοσχερούς μεταμόρφωσης της εκπαίδευσης, είναι να τη μεταβάλλουμε από υποχρέωση
σε διακαή επιθυμία και χαλαρή, ευχάριστη δράση…αναλαμβάνοντας να
αλληλοδιδάσκουμε, ες αεί αλληλοδιδασκόμενοι!
Εδώ ξεπηδάει και η ανάγκη επούλωσης της άλλης φοβερής
πληγής: της γνωστότατης & μη εξαιρετέας, ε ρ γ α σ ί α ς !
Εργασία και εκπαίδευση είναι οι βασικοί πόλοι, που
χρειάζονται επεξεργασίες, για να ξεφύγουμε από τη μέγγενη που μας
καθηλώνει. Αργότερα βέβαια θα απαιτηθούν
συθέμελα μεταμορφώσεις, για να ανα-πλάσουμε την όλη κατάσταση της
κοινωνίας!
Η ανεργία είναι το κομβικό ανεπίλυτο πρόβλημα κά-θε
κοινωνικού συστήματος που προσπαθεί απεγνω-σμένα να εξισορροπήσει τα μεγέθη:
«εργατικό
δυναμικό -//- θέσεις εργασίας».
Μέχρι τώρα το πρόβλημα αντιμετωπίζεται με τη
δημιουργία πλεοναζόντων και μη αναγκαίων θέσεων, αφού το μεν εργατικό δυναμικό αυξάνεται με όλο και
ταχύτερους ρυθμούς, λόγω της βελτίωσης των συν-θηκών διαβίωσης//εργασίας, ενώ
οι πρωτοεμφανιζό-μενες και οι
απελευθερωμένες -από αποχωρούντες
λόγω ηλικίας, θανάτου και λοιπά- υφιστάμενες, αδυ-νατούν να καλύψουν τη
ζήτηση.
Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης δημιουργεί
ασφυξία στις υπηρεσίες, υπερβολικές δαπάνες και διαιώνιση του
προς εξιισορρόπηση χάσματος της ανεργίας!!!
Έχει ήδη προταθεί το διαζύγιο
βιοπορισμού/εργασίας ωσάν οικονομικότερη
διέξοδος από άλλες αδιεξοδικές και πολυέξοδες προτάσεις επί του θέματος,
παρ’όλο που εκλαμβάνεται ως τελείως
ανεφάρμοστη!
Αυτά όλα αναφέρονται ακροθιγώς, σαν προεκλογικό
λογίδριο, για να έντυπωθούν στο μυαλό μας αυτά που θα…όταν…με τη
σημείωση/προειδοποίηση στον κα-θένα, ότι δεν προαναγγέλλονται από κάποιο
πολιτικό, αλλά από τον «καθένα μας» προς τον καθένα!
Προσοχή λοιπόν…γιατί δεν θα υπάρχουν υπαίτιοι
πο-λιτικοί για βρισίδι, εκτός από τον καθένα μας, που τα λάθη του ενός, δεν θα
τα επωμιζόμαστε όλοι, αλλά απλώς θα μαθαίνουμε απ’αυτά για πιο συμφέρουσες
επιλογές, από τον ίδιο ή από άλλον… πάλι καθένα!
…………………………………………………………..
Αυτή τη στιγμή προέχει να ξεφύγουμε από την κατά-σταση
ομηρίας…η απαιτούμενη ώθηση, ανάλογης έν-τασης με τη δύναμη προώθησης πυραύλου
στο διά-στημα… Η έλξη της βαρύτητας ωχριά μπρος τη φο-βερή αντίδρασή μας,
ν’απαλλαγούμε ουσιαστικά από ιδεοληψίες, φοβίες,παρωχημένες βεβαιότητες,ηλίθιες
προκαταλήψεις & ανεδαφικές προσπάθειες, ανίκανες πλέον να επιλύσουν τα
πολύπλοκα προβλήματα ενός αιώνα με
ραγδαίες, σχεδόν αστραπιαίες, εξελίξεις…
Πρώτο και κύριο μέλημα η προσπάθεια εκτίναξης από την
κατάσταση αποχαύνωσης και η απαλλαγή από το υπάρχον πρίσμα, μέσω του οποίου
διαθλάται η προσλαμβάνουσα εικόνα της πραγματικότητας.
Ο κάθε ένας αναλαμβάνει την εκπαίδευση των
άλλων & του εαυτού του, ανεξαρτήτως ηλικίας κι ασχολίας.
Βασική προσπάθεια μετουσίωσης της εκπαίδευσης
& της εργασίας σε ευχάριστες και
παραγωγικές συνάμα ασχολίες, πόρω απέχουσες από τις καταναγκαστικές, σημερινές,
βαρετές ασχολίες –σκέτες αγγαρίες.
Πρωταρχικό επίσης ν’ανακόψουμε την αντίδραση του
πλήθους να παράγει, όπως και τη τάση που έχουμε όλοι για στάσεις, απεργίες και
σαμποτάζ σε όλες τις ενέργειες -παραγωγικές ή μη- των όποιων ιθυνόντων…με θεάρεστο βέβαια στόχο, την
ανατροπή τους…αλλά έτσι, παράλληλα, ανακόπτεται και εις βάρος μας, η
παραγωγικότητα και η πρόοδος!
Θεωρώ σκόπιμο και πιο εύστοχο, να μην αποσχισ-θούμε από το γίγνεσθαι. Αντιθέτως δε,
να ενισχύσου-με την παραγωγικότητα τού όποιου συστήματος, επεμβαίνοντας κατά
δύναμη στην ποιότητα, το είδος και στις
αποφάσεις / ενέργειες των ιθυνόντων…
Αυτά αρκετά αν ο καθένας ενεργήσει για
τον καθένα!
............... ................ ...........
Προς: τον καθένα από τα 9+…δις
του είδους «άνθρωπος»!
Σας απευθύνομαι εν έτει 2012 μx ή 5500 περίπου έτη, από τότε που αρχίσαμε πρώτα να
συναισθανόμαστε-νιώθουμε την δύναμη της αδυναμίας μας: την ευελιξία του σώματος
και την υπεροχή του νου! Πολύ αργότερα
συνειδητοποιήσαμε αυτά που κατ’αρχή νιώσαμε και θα ήθελα να το σημειώσετε ανεξίτηλα
στο μυαλό σας, αν όχι στο είναι σας!
Στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε βασικό συμφέρον να
εκμεταλλεύεται τους συνανθρώπους του, για ν’αυξήσει την -εν τη ενώσει- δύναμη,
να τηρήσει την τάξη και ομόνοια στα συνεχώς πολλαπλασιαζόμενα, κατ’ αρχήν, αγελαία σύνολα που σιγά-σιγά εξελίχθησαν στις
τερατώδεις σημερινές πόλεις και πολιτείες…
Αυτά τα ολίγα είναι υπεραρκετά για την ιστορία της
εξέλιξης των πάντων πλην του ανθρώπου-ατόμου, πούμεινε άξεστος -και ηλιθίως
πως- αφόρητα και τρομερά προσκολημένος σε πρωτόγονες αρχές, ταμπού, σημαίες,
λάβαρα, στάσεις, δράσεις και εκλεπτυσμένες ιδεολογίες…
Εν έτει μηδέν –δηλαδή σήμερα- προϋποθέσεις είναι οι
ενεστωτικές συνθήκες και εμείς, οι τελείως διάφοροι συναμετάξυ μας… μορφωμένοι
και αμόρφωτοι, άξεστοι και εκλεπτυσμένοι, κάθε κοινωνικής βαθμίδας, χρώματος
και ηλικίας ως και φύλου,
οφείλουμε όλοι -προς τον εαυτό του και μόνο ο
καθένας- να συνερ-γασθούμε, για να λύσουμε -και όχι να λυθεί ή να μας τον
λύσουν- το γόρδιο δεσμό, που μας περισφίγγει αφόρητα σαν σιδερένια μέγγενη!
Συναισθανθείτε-συνειδητοποιήστε ότι είμαστε 9+ δις και
με τιςευχές του κλεισμένου στην καπότα
του Βατικανού, παντοδύναμου και πάνσοφου -ως ο θεούλης- ποντίφηκα, κινδυνεύουμε
και από την πολυκοσμία, εκτός των άλλων σοβαροτάτων κινδύνων που τριγύρω
ελοχεύουν, με σοβαρό ενδεχόμενο ν’αναγκασθούμε να θωρακισθούμε σαν
κατσαρίδες, για να μην παραδώσουμε τα σκήπτρα σε αυτές…
Το είδος παρόλες τις φυσικές καταστροφές, διακυμάνσεις
κλίματος, τον αγώνα εναντίον των άλλων
ειδών, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά κατατρόπωσε ή εκμεταλλεύθηκε τους πάντες και τα
πάντα σε σημείο που το άτομο βρίσκεται αυτή τη στιγμή αντιμέτωπο μόνο με τους
ομοίους του, ανίκανο να γευθεί τα ίδια του τα δημιουργήματα! Με αυτές τις προυποθέσεις, οφείλουμε να
πάρουμε θέση:
-Μετάλλαξη; ή επίμονη διατήρηση της ευελιξίας νού και
σώματος;;;
-Μεταρρυθμίσεις; ή ραγδαία μεταμόρφωση του τρόπου που
βλέπουμε, σταθμίζουμε και αντιμετωπίζουμε τα συνεχώς αναφυόμενα προβλήματα και
τις ανακύπτουσες διαφοροποιήσεις στην εν γένει ζωή μας;;;
Ερωτήματα καυτά, που δεν αντέχουν, με την παρούσα
νοοτροπία, δημοκρατικές διαδικασίες… κάθε καθυστέρηση κάνει την κατάσταση
πολυπλοκότερη και την ανάγκη δικτατορίας ή αφανούς τοιαύτης, που είναι η
μονοκρατία, επιτακτική και μόνη λύση… με τα γνωστά επακόλουθα στην πλάτη μας
και στην εξέλιξη!
Λοιπόν, αξιοσέβαστα 9+ δις συνανθρώπων,
σοβαρευθείτε!!!
Όλοι μαζί, είναι κοινό μυστικό: είμαστε ένας σκέτος
και άχρωμος όχλος, μέσα στον οποίο διασπύρονται κι εκμηδενίζονται οι
προσωπικότητες του ατόμου, με απαράμιλλο κέρδος την τρομερή δύναμη και πάθος
της μάζας, αν το πλήθος γλυτώσει τον πανικό. Πράγμα απίθανο, όσο και
σπάνιότατο.
Αυτή τη στιγμή οι προϋποθέσεις, επιτρέπουν και μας
προτρέπουν σε πολύτιμες ανατροπές, που οφείλουμε ν’αδράξουμε! Να διαδώσουμε δε,
ακόμη και με πρωτόγονες ντουντούκες, ότι σήμανε η ώρα!
Τέλος στην εκμετάλλευση του ανθρώπου-ατόμου, που
συνεχίζεται αναίτια, κατάλοιπο παλαιάς διαδικασίας συμβίωσης, που παραμένει
δυστυχώς ζώσα, παρ’όλη την ραγδαία εξέλιξη των πασης φύσεως και χρήσης ρομπότ.
Αυτά αν και ικανά να μας απάλλαξουν από χειρονακτικές και κοπιαστικές εργασίες,
μενουν ανενεργά μέχρις ότου γίνει αποδεκτή & γενικευθεί η άποψη: ότι η
καθυπόταξη της μονάδας «άνθρωπος», είναι
άχρηστη και ασύμφορη για όλους μας!
Ο σημερινός,
σκεπτόμενος ή μη, εύκολα συναισθάνεται-νιώθει την άδικη εκμετάλλευσή του και
τον αποπροσανατολισμό των διαφόρων ιδρυμάτων που δίνουν ελεημοσύνες στους
φτωχούς, που και αυτοί οι ίδιοι συνδράμουν στηγένεση και διατήρησή τους…
Ως άνθρωπος νιώθω μέχρι τα κατάβαθά μου την αδυναμία
των πολλών να εναντιωθούμε σ’ένα πάνοπλο σύστημα, που διατρέφει καταστάσεις και
πρόσωπα κατωτάτης υποστάθμης, αρεσκόμενα -αυτοβασανιζόμενα- να βασανίζουν τους
υπόλοιπους…
Είναι προφανές: η καρέκλα δεν φθείρεται απλά από τους
κόλους, αλλά στην εξουσία εμφανίζει τους κολανθρώπους!
Ομολογώ ότι: ό,τι έχω γράψει και προτείνει μέχρι τώρα
δεν συγκινεί ούτε τους υποτιθέμενους νοήμονες, ούτε τον απλοϊκό εργαζόμενο, που
γυρίζει ταλαιπωρημένος σπίτι του, νιώθοντας βαθειά μέσα του το περίφημο, αν και
τετριμένο, «τίποτα δεν γίνεται χωρίς
ένοπλη κι αιματηρή εξέγερση... κατσε
λοιπόν στ’αυγά σου, μέχρι να μας δώσουν
όπλα »! Δεν απορεί όμως, ποιος, πότε και γιατί θα τα
προμηθεύσει!
Αγαπητέ μεροκαματιάρη, πολυπράγμονα διανοούμενε κι εσύ
απλέ πολίτη της Υφηλίου, τα πολλά λόγια άχρηστα από τη στιγμή που όλα ειπώθηκαν
και βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, έτοιμοι να τα ξαναεπαναλάβουμε και να τα ξανακούσουμε σαν κάλαντα
Χριστουγέννων…
Τέρμα τα λόγια!
Αντι να πολεμάςτους κακούς και να είσαι εναντίον της
εκμετάλλευ- σης, σταμάτα να διαχωρίζεις τους ανθρώπους και μάθε να εκμεταλ-
λεύεσαι τα πάντα υπέρ του εαυτού σου και μόνο: δηλαδή του Ανθρώπου μονάδας! του α τ ό μ ο υ !!!
Μπορεί να είναι επικίνδυνο και ν’αποβεί μοιραίο, αλλά
δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος από το ν’αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στον διπλανό
και να στρέψουμε τα άσφαιρα πυρά σε αυτά που προκαλούν την έχθρα, τα μίση, τις
εναντιώσεις και παρατείνουν καταστάσεις, που επιλύονται μόνο με όπλα και
άσκοπες- άστοχες- σαφώς ηλίθιες διενέξεις!
Κατηγορούμαι απ’όλους ότι ονειροβατώ κι ότι κυνηγώ
χίμαιρες…. είναι σίγουρο όμως ότι δεν υπνοβατώ! Ότι περπατώ ξύπνιος! ότι έχω
σώας τας φρένας, περισσότερο απ’όλους αυτούς που μας οδηγούν με μαθηματική
ακρίβεια- στο βάραθρο, εξαντλώντας όλες τις παρανοϊ- κές λύσεις υπέρ της -τάχα-
σωτηρίας
μας...
Μπορεί να σας ζητώ ρηξικέλευθη και ασυνήθιστη
αντιμετώπιση της εν γένει κατάστασης από δρόμο δύσβατο κι ασυνήθιστο, παρθένο
και θεωρούμενο -λογικά- αδιάβατο κι αδιαπέραστο… τώρα όμως διαθέτοντας
τ’απαιτούμενα μέσα, αν βέβαια χρησιμοποιηθούν με μαεστρία, είμαστε σε θέση να
δοκιμάσουμε κάτι το πρωτοπορειακό, καινοτόμο, εκμεταλλευόμενοι τα επιτεύγματα
της επιστήμης, που μέχρι τώρα είναι υπό τον έλεγχο απροσώπων εταιριών και
συνδικά-των, διοικουμένων από ανθρωποειδή ανδρείκελα, του αισχίστου εί-δους,
που ίσως θα ήταν έξυπνο να τους εξαγοράσουμε εμείς με μπόλι-κο χρυσάφι…ή με
πολυτιμότερα αγαθά και μεστότερες προοπτικές!
# #
# # #
ομολογώ: αν δεν έχω κάποια
ανταπόκριση θα σταματήσω κάθε περαιτέρω
προσπάθεια και θα πάω να κοιμηθώ!Αναμενόμενη αντίδραση
(απ’όλους;;;) :
σκασίλα μας
μεγάλη και…δέκα παπαγάλοι!!!
Παλαιό περιστατικό:
επί κάποιας βασιλευομένης δημοκρατίας του γέρου της δημοκρατίας, ο δρόμος μου, μετονομάσθει από Αναστάσεως σε
Ελ.Βενιζέλου! Διαρκούσης της χούντας, ερωτήθην από χωρ/κα πού κάθομαι! Όταν του
είπα, με διέκοψε, σχολιάζοντας: -δηλαδή…Αναστάσεως; -Α! μπράβο που το επανέφεραν!
Το όργάνο, ψυχρά! Όχι κύριε, δεν την
επανέφεραν! Πριν ήταν «αναστάσεως του Χριστού», ενώ τώρα είναι «Αναστάσεως του
Έθνους!!!»… γιατί σας το είπα;Γιατί κι εγώ, μετά τόσα χρόνια, με άλλες τόσες
πολιτικές περιπέτειες κι έχοντας λίγο μυαλό παραπάνω, προσδοκώ το ίδιο: Ανάσταση του Έθνους και με πρότυπο τη δική
μας επιτυχία, ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ!!!
Σεμνό σχεδιάκι, καθόλα εφαρμόσιμο!!
Θέλω να σας μεταφέρω το κατακάθι που μούμεινε από ένα ποίημα!
κάπωςέτσι:
Αν, και όποτε γίνει λάθος και πεθάνω,
γράψτε στην ταφόπλακα απ΄επάνω,
στη ζωή έζησα ποικίλα και πολλά,
και θάθελα κι άλλα τόσα ζουμερά,
γεμάτα όνειρα, δράσεις και χαρά…
και αν προφθασω, κι άλλα πολλά
θα έκανα: θαύματα, κυριολεκτικά
που σ’όλους, αφήνω με πολύ χαρά…
περισσή ζήλεια και μεγάλη ζεσιασιά
να τα συνεχίσετε με υγεία και χαρά… //
(κάπως έτσι -άτεχνο, αλλα μεστό νοημάτων και
ουσίας…Ευχαριστώ!)
# # #
Λίγη σοβαρότης στο τέλος, ουδένα και ποτέ σε τίποτα
δεν έχει βλάψει! γι’αυτό κι εγώ επανέρχομαι δριμύτερος σε αυτά που για μένα
είναι σοβαρά και πλήρη σοφίας, ανανεωτικών σκέψεων και καινοτόμων προτάσεων για την ανάκαμψη και
ουχί την ανάσταση του καθένα και του Συνόλου. Ουσιαστική μεταμόρφωση παιδείας,
εργασίας και των μεταξύ μας σχέσεων, χωρίς πλέον συνεχείς και άστοχες
διαρρυθμίσεις!
.................... .................... ...................
τέλος χρονου
και δόξα τον καθένα και
«εμάς»
(η περίληψη των περιλήψεων
κατά προτεραιότητα!)
1./ συνείδηση της φανερής πλέον υποδούλωσης στην
αφανή, παντοδύναμη μαφία, εκπροσωπούμενη εδώ,από ηλίθιους, εντεταλμένους ή
εκβιασμένους, προδότες ολκής!
2./ συναίσθηση λόγω της αναντήρητης αδυναμίας μας να
τα βγάλουμε πέρα με τη μαφία που θα αντικαθιστά άμεσα τους δήθεν ανίκανους, με άλλους
επίδοξους …παππάδες πολύ πιο άνετα από
του να περιμένουμε «εμείς», μεσσία ή στρατηλάτη, για να πάρουμε την κατάσταση
στα χέρια μας, προτού οδηγηθούμε στο βάραθρο, που μαστορικά μας ετοιμάζουν…
3./ μόνη ρεαλιστική, ελπιδοφόρα αντίδραση μας: η ένωση
μας σ’ένα απολίτικο, ανεξίθρησκο σύνολο, άναρχο σε κάθε είδους επιβολή, πρόθυμο
να ατονήσει τους περιορισμούς μιας σκουριασμενης «ηθικής» και τολμηρό απέναντι
στις ατέρμονες απειλές του μισητού κατακτητή!
4./ οι κατακτητές είναι αδυσώπητοι, αλλά υπερνικώντας
τις φοβέρες τους, θα τους διώξουμε ευκολότερα από τις ερινύες και τους δράκους
της κατεστημένης ηθικής, που ως γνωστό, μας αναστέλλει χειρότερα από κάθε
φατρία.
5./ αντικατάσταση της αποκρυσταλλωμένης, συνεχούς
και βραδύτητα δεχόμενη μεταρρυθμίσεις,
«ΗΘΙΚΗΣ», από ένα βοηθητικό κώδικα ευέλικτο και σε ισχύ, όσο είναι χρήσιμος και
ικανός να μας οδηγήσει (και όχι να μας καθοδηγεί) με ασφάλεια, σε συμπεριφορά
πραγματικά αξιοπρεπή & καινοτόμους στόχους!
6./ Το κάθε άτομο ν’αποδεχθεί ότι η ικανοποίηση του
κοινού συμφέροντος, είναι η μόνη δυνατή και συμφέρουσα διέξοδος στις αφόρητα
δύσκολες ώρες, που με αδυσώπητη βιαιότητα καταφθάνουν, προκαλώντας φόβο, ικανό
να μας ματώσει…
7./ η ιδιοκτησία, πνευματική κατάσταση του ατόμου, όπως άλλωστε και ο φασισμός, παράγωγα της ανάγκης υπερίσχυσης // επιβολής, φοβεροί και οι συνήθεις πρόξενοι -αιματηρών ή μη-
συμπλοκών, ασχέτων προς κάθε εξωτερική πίεση, δέον ν’αποσταλλούν πάραυτα στο
πύρ το εξώτερο!!!
Προσπάθησα να σας μεταδώσω ένα ερέθισμα για την τροπή
που θεωρώ σκόπιμη να δώσουμε στα πράγματα, ώστε να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο
πλέον δρόμο που μας έφθασε στην
υπερεξέλιξη των μέσων!
Αυτά μας χαρίζουν άνετη ζωή, χωρίς όμως αντίστοιχη
συναισθηματική ικανοποίηση και ψυχική ηρεμία…
Οι συνθήκες ζωής βελτιώθηκαν, αλλά η ποιότητα ζωής
είναι σαφώς χειρότερη, γεμάτη βέβαια ελπίδες και δυνατότητες!
Είμαι της άποψης ότι η ανθρωπότης, μεθυσμένη από τις
μεγαλειώδεις επιτεύξεις της, σε σχέση με τ’άλλα είδη, αφοσιώθηκε σε μία
ατέρμονη προσπάθεια να φθάσει τις θεϊκές ιδιότητες/ικανότητες! Ξεχνά όμως συνέχεια τις ανθρώπινες αδυναμίες μας, που
πάντα, προσπαθούσαμε -και δυστυχώς συνεχίζουμε- να τις αντιμετωπίζουμε, ως
διαβολικές επιρροές, παραστρατήματα, κολάσιμες αμαρτίες και τα τοιαύτα!
Συγκροτηθείτε λοιπόν, με τον τρόπο που με μεγάλη προσπάθεια
σας ανέλυσα, ή επιλέξτε άλλον, που να σας ταιριάζει περισσότερο!
Το
αναγκαίο: ΞΕΚΙΝΕΙΣΤΕ!!!!
# #
# # #
Ας αφήσουμε τον τελευταίο -ελπίζω- παπαδείνα να παιδεύεται με 175 (ολογράφως εκατόν
εβδομήντα και πέντε μόνο) συμβούλους για το πώς και πόσο θα χαρίσουν στις τσέπες και
στις τράπεζες τους, εμφανίζοντας το ατελέσφορο άλλου δρόμου διαφυγής, πλην του
να γίνουμε ραγιάδες, σκέτοι φτωχοδιάβολοι
και υπάκουοι δουλοπάρικοι στο δικό μας χώρο!!!
Σας τονίζω: ο δεύτερος στο πάχος αντιπρόεδρος, της
μετά χουντας, απαίσιας μη βασιλευο-μένης μονοκρατίας, υπό τις ευλογίες του
αξιολύπητου πλεον -παλαιώθεν ήρωα του Β’ παγκοσμίου- είπε στην κατ’ευφημισμό
ελληνι-κή, άβουλη βουλή: κύριοι, σφιξτε τα ζωνάρια! Κινδυνεύει ακόμη και το
ένδοξο όνομα της αγαπημένης μας πατρίδας! Δώστε τα, όλα!!!!
Φαντασθείτε ότι μετά απ’αυτό και τόσα άλλα, όχι μόνο
είναι ζωντανός, αλλά περιφρονεί τους πολίτες, που τον γιαουρτώνουν και τον
σκυλο- βρίζουν, αντί να κραυγάζουν με στεντόρια φω-νή: εύγε στο Βενιζέλο
Ε. το νέο μέγα εθνάρχη, που θα μας
γλυτώσει απ’ ότι είχε ελευθερώσει ο τότε πρώτος κι άξιος Ελευθέριος Βενιζέλος!
