το ξέσπασμα του καθένα 2

τευχίδιο ΙΙ

 

Ο  καθένας  για  τον  καθένα,

                    κι  ο  καθένας  για  τον  εαυτό  του-

                   τον   άνθρωπο,

αυτό  το  αδιάσπαστο, πολύτιμο

και  μοναδικό  κάθε φορά

                 άτομο!

Πάρτε το πιά χαμπάρι για να ξεκινήσουμε αμέσως τώρα:

-είναι χαζό να περιμένουμε να μορφωθούμε ή να γίνουμε πιο δυνατοί, κλέβοντας ή επινοώντας δραστικότερα όπλα…

-είναι εξίσου ηλίθια η αναμονή μεσσία ή στρατηλάτη…όσο και το να μένουμε άπραγοι, εν αναμονή του απροσδόκητου! 

-είναι σκέτη ανοησία, η συνεχής απαίτηση για περισσότερα δικαιώματα ή η έκκληση για δικαιοσύνη και ασφάλεια, από ιθύνοντες που κωφεύουν εκ συστήματος, ενδιαφερόμενοι μόνο για τη διατήρηση και ενδυνάμωση της κατάστασης!

-είναι φρούδα ελπίδα -σκέτο αστείο- το να νομίζουμε ότι κάποτε θα επιλυθούν τα προβλήματά μας...και μάλιστα απ’αυτούς, τους αγιογδύτες!

Οι λύσεις των προβλημάτων θα ευνοούν όλο και λιγότερους, εκτός του ότι συνεχώς θα αναφύονται άλλα, πιο δυσεπίλυτα και πιο απειλητικά στην αντιμετώπισή τους!

Εδώ και τώρα,
προτού τα πράγματα γίνουν πιο απρόσωπα απ’ότι είναι, οφείλουμε να ξεφύγουμε από το λήθαργο που μας ακινητοποιεί, μεταμορφώνοντάς μας σε κινούμενα ανδρείκελα! σε ανθρωπάρια φοβισμένα  και νωθρά …άτομα, ευκόλως και αδιαμαρτύρητα αποδεχόμενα κάθε μέτρο & κακό, ως κτύπημα της μοίρας ή της κακομοιριάς -ανημποριάς -ανικανότητάς τους.

Παρατημένοι, παραιτούμενοι και τελείως αποξενωμένοι από την εν γένει κατάσταση και τις εξελίξεις της, αδυνατούμε να  χρησιμοποιήσουμε επ’ωφελεία μας την κάποια εναπομείνουσα νοημοσύνη και τον ακρωτηριασμένο ψυχισμό μας.   

-νοημοσύνη,  απροσανατόλιστη //
                                      ψυχισμός, τσαλακωμένος…    

-συγκρΌτηση, τραυματική  //

                                    συγκρΆτηση υπέρ το δέον…

έχουν σύνηθες αντιστάθμισμα την φλυαρια, ή τη φίμωση…  το χειρότερο δε, την αδιαφορία, αν όχι την αποκρυστάλλωση, μέχρι βλακείας……..

ο λήθαργος αποβλακώνει!

το όνειρο χαλαρώνει ή τρομάζει… πάντα όμως χαλυβδώνει τους αθώους και ταλανίζει τους ενόχους, αναστατώνοντας τους λωποδύτες, τους ψεύτες και τους ασυνεπείς προς τον εαυτό
τους!

Αποδράστε από το λήθαργο!

Σταματείστε να περπατάτε & να ενεργείτε σαν κουρδισμένα ανθρωπόμορφα όντα, με συνεχή ξεσπάσματα της βυθισμένης σας συνείδησης!

Προσπαθείστε τουλάχιστο να ονειρευθείτε ότι είσαστε και πάλι Άνθρωποι, ικανοί να σκεφθείτε και να συναισθανθείτε όπως άλλοτελάθος ή σωστά, ο καθένας μόνος ή με κάποιες ομάδες, συζητώντας τα όνειρα, τις προοπτικές και τις ελπίδες του καθένα…

Η απόγνωση μετά από ένα εφιάλτη, τρομακτική

αλλά πρόσκαιρη και τέλος, χαλαρωτική…αφού
με ανακούφιση λέμε: εφιάλτης ήταν…πέρασε!

Η απόγνωση όμως στα διαλείμματα του λήθαργου, αποπνικτική, με μόνη διέξοδο να ευχόμαστε με λαχτάρα το ξανακύλισμα σ’αυτόν!

Βάλτε ξυπνητήρι…ξυπνήστε! γρηγορείτε!

Η ΖΩΗ είναι εύθραυστη, τ’όνειρο άπιαστο και η πραγματικότης αδυσώπητη!

Τα μόνα εύπλαστα:

Αυτός ο ίδιος ο  Άνθρωπος και οι κοινωνίες, που αυτός μόνος και αβοήθητος έπλασε για ευκολότερη κάλυψη των αναγκών του, περισσότερη ασφάλεια, βελτίωση των όρων διαβίωσης και εξέλιξής του!

Όπως έπλασε-διέπλασε-ανέλιξε, μέχρι τώρα, εαυτόν  και κοινωνίες, είναι αυταπόδεικτο ότι μπορεί -αν και εφόσον δεν τον ικανοποιούν- ν’αναπλάσει, υπ’ευθύνη και επ’ωφελεία του, τη μία ή και αμφότερα!

Η συγκρότηση των σημερινών κοινωνιών συνεχίζει
να εξυπηρετεί λιγότερο τον άνθρωπο-μονάδα και πιο πολύ τα υποσύνολα, τις αρχές και τους νόμους, που δημιουργήθηκαν από αυτόν και μόνο γι’αυτόν!

Στην εποχή μας, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί όλο και πιο πολύ τα δεσμά, που επί αιώνες τον συγκρατούν σε δευτερεύουσα θέση & συνθήκες εκμετάλλευσης…

Η ανέλιξη της ανθρωπότητας, τα επιτεύγματα των μέχρι τούδε πολιτισμών, η πολυτέλεια ν’ασχοληθούμε τώρα -έστω μόνο με τη σκέψη - υπέρ της μονάδας « ΑΝΘΡΩΠΟΣ », είναι επίτευγμα απάνθρωπης εκμετάλλευσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο! 

Οφείλουμε ν’ανασυγκροτήσουμε εαυτούς, ώστε να γίνει εφικτή και η ανάπλαση των κοινωνιών, που έχουν παρεκλίνει ασυμπτωτικά από τους λόγους που αρχικώς επινοήθησαν…

Σημειώστε: ποτέ άλλοτε, δεν διακυβεύονταν, τόσα πολλά (!!!!) και σε τόσο επικίνδυνο βαθμό (!!!).

Αναλογιστείτε την ταχύτητα της επιστημονικής εξέλιξης, τις απίθανες εφαρμογές της και τις ανεξάντλητες ευκαιρίες που μας προσφέρονται, αν…

καταφέρουμε να αποτινάξουμε όλα και όλους που τόσο επίμονα μας υπνωτίζουν και μας σπρώχνουν στο λήθαργο, αφαιρώντας κάθε δυνατότητα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, πριν μας μετατρέψουν σε πιο άβουλα, βολικά και πειθήνια ανθρωπάρια ή μας παρασύρουν στην αποχαύνωση του  «τύποις» συνεργάτη ή παρατρεχάμενου, κλείνοντας ερμητικά κάθε δικλείδα διαφυγής ή ανάνηψης…

Το ιερατείο, οι ιθύνοντες, η εμφανής άρχουσα τάξη, οι -πάσης τάξης και μόρφωσης- πολίτες… οι πάντες, οφείλουν να συνειδητοποιήσουν και συναισθανθούν την παντοδυναμία μιάς αφανούς και απρόσωπης εξουσίας, που εκμεταλλεύεται ασύστολα τα πάντα, χωρίς κανένα ενδοιασμό, ενοχοποιώντας τους πάντες!

Η κατάσταση εξελίσσεται σε μοντέρνο ναρκοπέδιο, όπου και να πατήσεις κινδυνεύει το σύμπαν και όχι μόνο εσύ! Την απερισκεψία του ενός, την πληρώνουν πολλοί! Αποτέλεσμα:το προχώρημα ν’αντιμετωπιζε-ται με καχυποψία και να καταλήγει ανεπιθύμητο …

Από την άλλη μεριά, η αναζήτηση των υπευθύνων ή των ενόχων καταλήγει άστοχη και κυριολεκτικά άσκοπη, αφού και τις φυλακές να γεμίσεις, με όλους τους εμφανώς ενόχους, διευθύνοντες συμβούλους,  πρωθυπουργούς, υπουργούς και παρατρεχάμενους, πάραυτα θα αντικατασταθούν απ’άλλους, πρόθυμους να υπηρετήσουν το σύστημα έναντι αδράς αμοιβής.

τσι έχω προσωπικά καταλήξει και προσπαθώ με τα μέσα που διαθέτω να σας μεταδώσω ότι ο μοναδικός τρόπος εξωμάλυνσης είναι η κατάργηση αυτών των θέσεων, όπως έγινε με τη βασιλεία-φεουδαρχία!!!

Ήρθε η εποχή που τα πάντα έχουν ωριμάσει, με άμεσο κίνδυνο να σαπίσουν!

Κάθε καθυστέρηση, αμφιβολία, αναβολή, επιζήμιες!

Άσχετα με τη θέση, μόρφωση, δύναμη του καθενός, είναι η κατάλληλη στιγμή που οφείλει ν’αποτινάξει τα δεσμά, να ξεκαθαρίσει τη σκουριά που καλύπτει τις αξίες, συμφέροντα και προ πάντων το  ήθος του!

Η κρατούσα ηθική, όπως άλλωστε και κάθε «ηθική», καταλήγει τροχοπέδη στις επιλογές μας και βραχνάς απαίσιος  δημιουργώντας φοβίες, δράκους άχρηστους στην αντιμετώπιση νέων κινδύνων και εχθρικότατη θέση  προς κάθε νεωτερισμό και εξέλιξη…

Μία έξυπνη και συμφέρουσα απόφαση: εκθρόνηση και της κυρίας ηθικής! Αρχή και τέλος: το δικαίωμα επιλογής.
 Ήτοι: Αρχικώς, άπειροι, αγνοί, αυθεντικοί & αμόλυντοι, με θράσος ξεκινάμε: επιλογή! απερίσκεπτα προχωράμε!  Η ελευθερία, στον κίνδυνο που ενυπάρχει μέσα σε αυτή, ξυπνά αίσθημα πρωτογενούς ευθύνης για την ασφάλεια-ανάπτυξη του ατόμου, που συνταιριάζει την ηθική ως πρόσκαιρο οδηγό για πιο εύστοχες επόμενες επιλογές, που σε ατμόσφαιρα ελευθερίας και υπό τη σκιά υπευθυνότητας θα φιάξει νέα ηθική!

Χωρίς βασιλιά, χωρίς ιερατείο, ιθύνοντες και ηθική, μόνο κι έρημο το άτομο, νιώθει απογυμνωμένο, χωρίς προστάτες, μπροστάρηδες και υποτακτικούς…

Θα κλαίει και θα οδύρεται αναζητώντας καινούργιο σχήμα διακυβέρνησής του;ή θα δοκιμάσει να πάρει τα ηνία στα χέρια του;;;

Στην δεύτερη περίπτωση, θα υποπέσει στα σφάλματα των προγενεστέρων δοκιμών; των αναρχικών μήπως; των κουμουνιστών; Των σοσιαλιστών, αραγε; ή θα διδαχθεί από τα σφάλματα και τις αβλεψίες τους;;;

Η δυναμίτης υπάρχει, θρυαλίδες άφθονες-διάσπαρτες  σε άτομα, εύκολα παρασυρόμενα από ενθουσιασμό και άκαιρα συνθήματα σωβινιστικών οργανώσεων.

Τα πάντα συνηγορούν στο να καθίσει το άτομο ήσυχο και  φρόνιμο στην προσφερόμενη νιρβάνα -το λήθαργο- την αταραξία και την καλοσυνάτη αποδοχή τής κάποιας υποφερτής ελεημοσύνης… αλλά…

είναι κρίμα μετά από τόσο μόχθο, τόσες αιματοχυσίες και τις πάμπολλες, άκαρπες και μη, προσπάθειες πλήθους ανθρώπων, να μην είναι ικανός ο άνθρωπος  να γευθεί τα πάμπολλα-απαράμιλλα επιτεύγματα του.

Εκτός των άλλων, το άτομο είναι βαθύτατα εμποτι- σμένο με χιλιάδες προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες, εμμονές και χιλιάδες αναστολές, που θα είναι πολύ δύσκολο ν’απαλλαγεί από αυτές

Η δημόσια εκπαίδευση, όπως άλλωστε και η ιδιωτική,  τραγικά εγκλωβισμένες σε παμπάλαια συστήματα με  διδακτικο προσωπικό επιλεγμένο, ως επί το πλείστον, με κριτήριο τις ειδικές γνώσεις, με μηδαμινό έλεγχο της μεταδοτικότητας και του ενδιαφέροντος –αγάπης, προς το λειτούργημα.

Στον αιώνα μας οι τρομακτικές προκλήσεις, που όλοι αντιμετωπίζουμε, μας αναγκάζουν περισσότερο από άλλοτε, να επιστρατεύσουμε την άμεση καλλιέργεια της «αγίας τριάδας» της προόδου:

 α./φαντασίας, β./δημιουργικότητας, γ./καινοτομίας.

Το άτομο-άνθρωπος  υποχρεούται να συναισθανθεί-συνειδητοποιήσει, ότι είναι ουσιαστικά αβοήθητο ως  μονάδα και κυριολεκτικά παγιδευμένο να εκχωρεί τα χαρίσματά του μέσω της -κοντόφθαλμης και ηλίθιας-άρχουσας τάξης- στην απρόσωπη εξουσία της μαφίας ή  ανωνύμων πολυεθνικών ή οίκων αξιολόγησης!

Η μόνη αχνή πιθανότης, να πάρει τα ηνία το άτομο,  συμποσούται στη συνένωση προς ένα κοινό στόχο!!!

Το σχεδόν αναπάντητο ερώτημα: ποιός ο πιθανός στόχος που στη πορεία προς αυτόν θα ενωθούμε όλοι; ξεχνώντας ή βάζοντας στην μπάντα, ιδεολογικές και λοιπές διαφορές, κοντόφθαλμα και ίδια συμφέροντα, μεροληψίες και χαζούς ανταγωνισούς της πεντάρας;;;

Προσωπικά έστιψα τις γνώσεις-εμπειρίες-παθήματά μου και προτείνω -με θράσσος ίσως- προς τον καθένα προσωπικά και ιδιαιτέρως, να επιλεγεί ενας στόχος, χωρίς στολίδια, φιοριτούρες και πλουμπίδια…

Ενας  «στόχος»  μοναδικός, απαραβίαστος, ονειρικός, όσο και άπιαστος, χειμερικός και ουτοπικός, που θα κάνει την προς αυτόν διαδρομή -τη ζωή μας- μεστή,   ενδιαφέρουσα κι ευχάριστη…ταξείδι αναψυχής, όπου οι δυσκολίεςεπιζητούνται, οι κακουχίες αντιμετώπί-ζονται κεφάτα και όλοι εργάζονται χωρίς παράπονα και πολλές γκρίνιες…

Το πλεονέκτημα της πρότασης παρουσιάζεται στο ότι θέτει έναν απόμακρο -ανύπαρκτο ίσως- αλλ’ απόλυτα   συγκεικριμένο κοινό στόχο, ενώ δεν υπάρχει ουδεμία δέσμευση στο σχεδιασμό της προς αυτόν διαδρομής, όπου ο καθένας μόνος ή σε ομάδες, θα είναι και θα νιώθει ανεξάρτητος με μόνη ευθύνη να μη μπλοκάρει και να διευκολύνει την πορεία των υπολοίπων.

Ανθρωπάκο ξύπνα!!!...

                        Μην περιμένεις να σε ξυπνήσουν!

Αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι το αξιόλογο, κάνε οτιδήποτε το μηδαμινό…βάλε μία πέτρα στη θέση της! αγκάλιασε με θέρμη
το διπλανό σου! ασχολήσου τέλος πάντων με κάτι, που δεν θα έκανες, κατά κανένα τρόπο, χθές…
γράψε ένα ποίημα ή πές μεγαλοφώνως μία βλακεία, που σου έρχεται στο νού και χθες θα ντρεπόσουν να τη ξεστομίσεις…
κάτσε μόνος στο σπίτι και σκέψου…βγες στο δρόμο και παραμίλα…κάποιος θα σε πάρει είδηση και θα ανταποκριθεί στο παραμιλητό σου…
Σταμάτα όμως την γκρίνια και το αναμάσημα των προς τους άλλους, ικεσιών, παραπόνων, παραινέσεων, θριαμβολογιών…
Σταμάτα να βροντοφωνάζεις… 1/1/4 και νιώσε πλέον ότι πετάνε στα σκουπίδια την δίκαια επίκλησή σου, για
                     «ψωμι –παιδεία –ελευθερία»,
που διεκδικούσαν οι φίλτατοι Παπουτσής-Δαμανάκη και Σια, παρέα με τ’ άλλα τα παιδιά…
το δε Σύνταγμα -άρθρα και πλατεία- τα καταπάτησαν αμφότερα...
το ψωμί το έκαναν παντεσπάνι και στη μόρφωση ξεσπάνε όσοι δεν έχουν τι να γαμήσ…!

Ανθρωπάκο ξύπνα! Προπαντός, βγες απ’το λήθαργο!

Ανθρωπάκο…μόνος είσαι - είμαι ένα τίποτα, ένα άοσμο μηδενικό, μέσα σ’ένα πλήθος από παρόμοια, παραζαλισμένα, ανίκανα μηδενικά…όλοι μαζί είμαστε ενας άχρωμος και άοσμος όχλος, μία μάζα ευκολόπλαστη, ευκολοπαρασυρόμενη κτλ που άγεται και φέρεται όπου φυσά ο άνεμος κι όπου τον σπρώχνουν επιτήδειοι, που κατάφεραν να ξεχω-ρίσουν από τον όχλο και τον εκμεταλλεύονται ασύ-στολα απομυζώντας τη φαιά ουσία του καθένα!

Οι συνθήκες, δυστυχώς, είναι ακόμη έτσι και είμαστε αναγκασμένοι να χωνέψουμε ότι αυτές θα είναι οι προυποθέσεις για την κάθε κίνηση ή στάση που θα προταθεί και αποφασισθεί από τον καθένα για τον καθένα!    

Χρόνος μηδέν! 
Συνεχίζω τις προτάσεις μου. Διορθώστε! Προσθέστε! ή αποδεχθείτε τις! μην καθυστερείτε! κάντε κάτι…
Λοιπόν: Συγκρότηση μικρών και ευέλικτων ομάδων, στις γειτονιές, πολυκατοικίες και στους χώρους εργασίας, για γλέντι, διασκέδαση, κουβέντα, ή για ανταλλαγή απόψεων μορφωτικού χαρακτήρα και για βελτίωση της αντιμετώπισης  τρεχόντων προβλημάτων…

Αυτές οι ομάδες θα αποτελέσουν το φυτώριο για την εν συνεχεία ανάπτυξη συντροφικότητας και φιλίας…  θα βοηθήσουν στη συνάντηση ατόμων με κοινά ενδιαφέροντα, όπως και στη σύνθεση μεγαλυτέρων συναθροίσεων, που θα λειτουργήσουν σαν ελεύθερα πανεπιστήμια… εκεί, το βασικό μέλημα καθηγητών και μαθητών θα είναι η απελευθέρωση του νου και η εκπαίδευση να ψάχνουν τα στοιχεία της γνώσης κι όχι να απομνημονεύουν άχρηστα κατεβατά…

Αυτά τα υποσύνολα θα γίνουν και οι πυρήνες επιλογής των αντιπροσώπων, που θα απαρτίζουν μεγαλύ-τερα υποσύνολα, μεχρι την επιλογή  διοικούσας επιτ-ροπής, που θα λαμβάνει τις αποφάσεις, θα διευθετεί και θα αντιμετωπίζει τις αναφυόμενες διαφορές και προβλήματα, στην περιπτωση που δεν θα έχουν αντιμετωπισθεί επιτυχώς από τις κατώτερες, τοπικές βαθμίδες…

Όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά και ακατόρθωτα, μεχρι τη στιγμή που κάποιοι θα ξεχωρίσουν μεν από τον όχλο, αλλά θα νιώσουν βαθειά μέσα τους, ή θα συνειδητοποιήσουν, αναμετρώντας τις ποοπτικές της εποχής μας, ότι είναι ασύμφορο να απομονωθούν από τον όχλο κι ότι έχει πάψει η πρόκληση της εξουσίας να τους είναι γοητευτική και χρήσιμη όπως άλλοτε…

Τώρα που έγινε πλέον αντιληπτή η αιτία του αιμο-σταγούς ανταγωνισμού μεταξύ μας, όχι για τον άρτον τον επιούσιον, αλλά λόγω:
 -φθηνών αντεκλήσεων,

-αντιμαχομένων ιδεολογιών του κόλου,

-πλεονεξίας και  φοβίας έλλειψης αγαθών,
-απαίτησης επιβολής // κυριαρχίας στους υπόλοιπους οφείλει ο καθένας να αναθεωρήσει σκέψη και δράση, επ’ωφελεία τού ιδίου και για  διασφάλιση βέλτιστων σχέσεων, με το εγγύτερο και ευρύτερο περιβάλλον του. 

Επίσης, οφείλει να κάνει ουσιαστικές και συνεχείς προσπάθειες να κοπούν συνήθειες αιώνων… όπως:
 -  κοιτάζουμε χωρίς να βλέπουμε,

    
-ακούμε και αλλού τυρβάζουμε,

-  μας μιλούν και μας απασχολεί σε τι αποσκοπούν,

-   δεν ζητάμε απ’ευθείας // υπονοούμε ή απαιτούμε,

-το «για να…», είναι η κρατούσα φιλοσοφία,
-  κυνηγούμε τους μασκοφόρους και καταντήσαμε το πρόσωπό μας, ανυπόφορη-μόνιμη μάσκα…

- η κρυψίνοια και η συγκάλυψη, καθημερινότης

Θα μπορούσα να σας αραδιάσω κι άλλες, που όλες, έχουν ρίζες στην αρχαϊκή προσπάθεια του κοινωνικού συνόλου για να διατηρήσει -πάσει θυσία- τη συνοχή του:

-έθεσε απαράβατους νόμους και κανόνες, χρήσιμους και αναγκαίους για τότε, που αποκρυσταλώθηκαν συν το χρόνω στην κρατούσα-απολιθωμένη ΗΘΙΚΗ,

 -συγκράτησε το άτομο δέσμιο, μη λαμβάνοντας βέβαια υπ’όψιν, το -τότε ακοστολόγητο- προσωπικό, εσωτερικό κόστος του ατόμου,
-αγνοώντας, βέβαια, συνέπειες και επιπτώσεις που ακόμα και σήμερα δεν έχουν ευρέως εντοπισθεί, δεν καυτηρίασε εγκαίρως και υπερέθρεψε το δίδυμο, των κακορίζικων, κρυψίνοιας + συγκάλυψης…  

Από καιρό, ο Άνθρωπος μονάδα, δηλαδή το άτομο, έχει αρχίσει να ροκανίζει τα δεσμά του, ψάχνοντας σημεία διαφυγής…
ή απαιτώντας να κοστολογηθεί καλύτερα η συμετοχή του στα
κοινά!

Στον αιώνα μας, που είναι η εποχή των μεγάλων κραδασμών και των πρωτοπορειακών αναταράξεων, ας επιτρέψουμε να ξεμυτίσει η ουτοπία επί σκηνής, από τα παρασκήνια, που είναι επι αιώνες, χωμένη…

Επίσης, να προβάλλουμε το άτομο σε σκηνοθέτη και ακαταμάχητο πρωταγωνιστή της « επί σκηνής συνέ-χισης» του -από αιώνες παιζόμενου καταπληκτικού  έργου- που είναι η ίδια Η ΖΩΗ ΜΑΣ !!! συγγγραφέα- - σεναριογράφου, αμφιλεγόμενου αγνώστου…   

Σκεφθείτε, ονειρευθείτε: ο καθένας πρωταγωνιστής και μερικοί από εμάς, δημιουργικοί σεναριογράφοι, καινοτόμοι σχεδιαστές, πρόθυμοι να αναπλάσουμε μεσα σε ατμόσφαιρα  αποκάλυψης, μία νέα  ΖΩΗ !

Αποκάλυψη λοιπόν:   «τα πάντα στον ανοικτό αέρα».                 - αντικατάσταση της πατροπαράδοτης εχεμύθιας και του απεχθούς διδύμου συγκάλυψης//κρυψίνοιας.
 - υποβιβασμός της άκαμπτης ηθικής σε ευέλικτο κώδικα, προστάτη & οδηγό στην όποια πορεία μας.

Η αποδοχή αυτών, των χρήσιμων αλλά καινοτόμων  
προσπαθειών, θα θεωρηθεί επωφελής από αρκετούς, αλλά ανεφάρμοστη από τους περισσότερους.

Λίγοι θα ήθελαν να προχωρήσουν σε μία δοκιμή αλλά αργότερα, που δεν θα είναι ανεδαφική // ουτοπική!!!

Προσωπικά συμφωνώ και επαυξάνω! Οι προτάσεις μου είναι ανεφάρμοστες, ανεδαφικές, παράλογες και απίθανα ουτοπικές, χωρίς αντίστοιχη εκπαίδευση και τόνωση της αυτοπεποίθησης του κάθε ανθρώπου…

Η εποχή μας έχει ανατρέψει με ραγδαίους ρυθμους, πράγματα στάσιμα επί χιλιετηρίδες, αφήνοντας άθικτες πεποιθήσεις και θέσφατα, που εξυπηρετούν  συμφέροντα κερδοσκόπων και επίμονες εμμονές ιερέων και λοιπών, που υποτίθεται κόπτονται για τη διατήρηση θέσφατων, ιδανικών, αρχών κλπ!

Η δημόσια και η ιδιωτική εκπαίδευση περιοριζόμενη ασφυκτικά από νόμους και προφήτες, διαποτισμένους μέχρι το μεδούλι τους, με αποκρυσταλλωμένες ιδέες, φροντίζουν -αδιάφορα ή με περισσή επιμέλεια- να διαμορφώσουν άτομα εξίσου εμποτισμένα, με ταυτόσημες πεποιθήσεις και επιδιώξεις εντός του πλαισίου, που άνωθεν καθορίζεται, ώστε να περιορίζονται και οι προοδευτικοί διδάσκοντες.

Πολλοί και αξιόλογοι εκπαιδευτικοι -εκτός από αρκε-τούς φωτισμένους, που εγκαίρως τους απομακρύνουν από νευραλγικές θέσεις- καταναλώνονται σε συνεχείς προσπάθειες μεταρρύθμισης του συστήματος, μέχρι ν’απογοητευθούν και καταλήξουν στο πασίγνωστο και ακόμα σχεδόν θέσφατο, «τίποτα δεν γίνεται…»!

Μεταρρυθμίζω = μετασχηματίζω-τροποποιώ, αλλάζω τη μορφή, τάξη, ίσως & την ουσία ενός πράγματος ή μίας μεθοδου, που δέχομαι και σέβομαι την  υπαρξη, επεμβαίνοντας κατά το δοκούν στη βελτίωσή του…

Μεταμορφωνω= αλλοιώνω ολοσχερώς, μη σεβόμενος τις ιδιότητες, χαρακτήρα και την ουσία μεθόδου που έχω απηυδύσει να μεταρρυθμίζω και τροποποιώ…   

Φοβάμαι ότι η κατεστημένη εκπαίδευση, εκτός από ανιαρή και ατελέσφορη, κατέληξε εντελώς ανίκανη όχι ν’απλάσει-καλλιεργήσει, αλλά ούτε και ν’αφήσει ανέγκιχτες τις έμφυτες δυνατότητες του νηπίου, που παραλαμβάνει να διαμορφώσει, σε ικανότερο άτομο!
Έχω αναφέρει ήδη την αγία τριάδα του αιώνα μας :

α./φαντασία,  β./δημιουργικότητα,  γ./καινοτομία

που η εκπαίδευση και η κατεστημένη κοινωνία, έχουν ασύμφορα περιορίσει, με τον τρόπο που διδάσκουν & εμμένουν, φοβούμενοι τη γνώση και κάθε καινοτομία που άπτεται -προωθεί -πλησιάζει ανατροπές εναντίον όχι του κάποιου συστήματος, αλλά αυτών που είναι υπεύθυνες, αναγκαίες και ικανές για τη διατηρηση του σκοταδισμού, του μόνου αναγκαίου και ικανού σε κάθε σύστημα που βασίζεται στο αξεδιάλυτο δίδυμο:
                                  εξουσίας // υποταγής!!!

Επιμένω πεισματικά και πιθανώς ανώφελα: ολίγη μόνο σημασία έχει, αν σας έπεισα και πόσους, από τη στιγμή που τα άτομα με ιδιαίτερα χαρίσματα, δεν    απόκτήσουν συμφέροντα κι ερείσματα, για να μη   γοητεύονται από το διδυμο :
                                 εξουσίας // υποταγής!

                                            #     #     #     #

Πάντως, ένα το σίγουρο: θα επανέλθουμε δριμύτεροι!

#     #     #     #     #

ΥΓ.  Αυτά για τον «καθένα» , με περισσή αγάπη, κατανόηση και άμετρη συμπαράσταση, στον όποιον αγώνα του για επιβίωση και βελτίωση των όρων διαβίωσης του ιδίου και του Συνόλου
μας! Αν κάποιος με νιώσει κι έχει κέφι, διάθεση και όρεξη για πιο πολλά, μη διστάσει να επικοινωνήσει μαζί μου, μήπως και σχεδιάσουμε κάτι πιο παραγωγικό και πιό εύπεπτο για τον καθένα μας…

νίκος  όπουλος   //  αναστάσεως 50  //  15669  // παπάγου.    
τηλ/φαξ 210/6514915 // 6974853325   /// n.k.anagnostopoulos@gmail.com